พรหมลิขิต!!

เริ่มต้น 1 กุมภาพันธ์ 2549
สุดจบ 13 พฤษภาคม 2552



2ปีกว่าๆ ที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมา

ดูใจคนเรา...ช่างทำกันได้ลงคอเนอะ



เรามักอดทนคนทั้งโลกได้…เพราะเราไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่
 

แต่คนคนเดียวในโลก    ที่เรามักทนไม่ค่อยได้

นั่นคือ  คนรัก  ของตัวเอง…ยิ่งเรารู้ว่าใครรัก
 
เราจะยิ่งตามใจตัวเองมากขึ้น…เพราะรู้ว่าทำอย่างไร

เขาก็ไม่มีวันเกลียดเราได้

เราจึงใช้อารมณ์กับคนรักเสมอ

ทั้งๆ ที่ใจจริงก็ไม่ได้อยากทำ

แต่ด้วยความเคยชิน…เราจึงพลั้งเผลอ

พอรู้ตัวก็รู้สึกผิด…แล้วก็บอกกับตัวเองว่า

"ฉันจะอารมณ์เสียใส่เธอเป็นครั้งสุดท้าย"

แต่ก็ไม่เคยสุดท้ายได้จริง

เพราะประมาทจึงทำซ้ำแล้วซ้ำอีก

บางทีเราอาจไม่รู้ตัวว่า…นาทีที่เราร้ายนั้น

เขาคิดอะไรอยู่…และคงน่าเสียดาย…

หากเราต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

''เมื่อเราบอกกับตัวเองว่า เราจะใช้อารมณ์ครั้งนี้

เป็นครั้งสุดท้าย''


 ''แต่เขากลับคิดในใจคนเดียวเงียบๆ

ว่าเขาจะทนเราเป็นครั้งสุดท้าย

เหมือนกัน''